Paper tiger, hidden dragon

Improviseren, en daarop voorbereid zijn. Ik had het me nog zo voorgenomen. Met dank aan de Iraanse bureaucratie kan ik alvast wat oefenen, zelfs voor het eigenlijke vertrek.

Een controlefreak als uw dienaar probeert natuurlijk goed voorbereid op pad te gaan. Voorzien van alle mogelijke papiertjes. Visa regelen, uitzoeken, navraag doen bij ervaringsexperts. De logische puzzel is een uitdaging: je hebt er geen idee van hoeveel feestdagen er zijn in China, Iran, Oezbekistan en Kazachstan. Dan moet je ook nog zorgen dat alles in een goede volgorde gebeurt: sommige landen willen een bewijs dat je ook een visum hebt voor de buurlanden.

Na heel wat zoekwerk was er een plan voor de visumaanvragen. Dat is ook min of meer zoals verwacht verlopen:

• het Kazachse visum is binnen (zelf geregeld in Den Haag)
• het Chinese ook (laten regelen door visumwinkel in Den Haag omdat ik anders met lege handen zou staan vanwege het Chinese nieuwjaar deze week)
• het Oezbeekse visum wordt op dit moment aangevraagd door visumdienst, vrijdag zou dat er moeten zijn
• de aanvraag van het Turkmeense visum duurt te lang (3 weken) om er nog op tijd aan te komen, gelukkig kan dat ook goedkoper en op 1 dag in Iran

En dan is er Iran. Half december vroeg ik via iranianvisa.com een autorisatiecode aan. Die code, die uitgereikt wordt door het Iraanse ministerie van buitenlandse zaken en me 40 euro kostte, zou begin januari beschikbaar zijn. Het werd 19 januari. Toen ik me vervolgens onder het toeziende oog van ayatollah Khomeini in Den Haag meldde werd me verteld dat het consulaat in Nederland die code nog niet gekregen had.

Nu, weken later, en na ettelijke mails en telefoontjes naar zowel iranianvisa en de Iraanse ambassade is de code er nog steeds niet. Er blijft een klein beetje hoop dat ze volgende week alsnog aankomt. Maar daar reken ik niet meer op.

Plan B dus: een visum on arrival. Klein detail: dat kan je alleen op een luchthaven krijgen. Zo komt het dus dat ik straks waarschijnlijk verplicht ben om van Turkijke naar Iran te vliegen, enkel en alleen om een stom papiertje te krijgen.

Al het gedoe met de visa heeft ook op een andere manier voor wat improvisatie gezorgd: ik heb besloten een week later dan voorzien, dus op 14 februari (no valentine intended), te vertrekken. Zodoende heb ik wat meer tijd om alles rustig voor te bereiden en de tijd in te halen die ik met de talrijke dagtripjes naar Den Haag verloren ben.

Wordt vervolgd.