Afscheid van mijn oude continent
24 februari 2011 - Istanbul, Turkije
Als er ergens ter wereld een hoofdstad van de symboliek is, dan is het Istanboel. De ultieme grens tussen Oost en West, bekend terrein en mysterieus achterland. Op de pendelboot tussen Serkeci (het Europese gedeelte) en Harem (de naam zegt het al) dringt het tot me door hoe mythisch beladen deze overgang is. Met een jeton als pasmunt laat ik me door de Turkse Charon de mistige Bosporus overzetten. Niet het moment om achterom te kijken. Alsof er een regisseur mee gemoeid is begint de Muezzin zijn oproep tot gebed bij het naderen van de overkant.
Achter me mijn oude continent, vol herinneringen, verhalen. Aan de oever die steeds dichterbij komt een onbekend gebied. Vervuld van vreemde klanken en nieuwe geuren. Het ultieme overgangsmoment en een perfect vaccin tegen overjaarse nostalgie. Ik geef me, na lange tijd, over aan een verloren gewaand gevoel van totale vrijheid. Wat me te wachten staat? Geen idee. Zo hoort het.
Adieu Europa, ik laat je achter met een vleug melancholie en goede herinneringen. Tijd voor een tocht naar een nieuwe wereld. Partir pour mieux revenir.
Foto’s
2 Reacties
-
veronique:5 maart 2011Er begon niet toevallig ook nog ergens in de mist een hond vreemd driestemmig te blaffen?
-
Jan robert:6 maart 2011een aanrader, als je een half uurtje de tijd hebt... Ga eens naar een kleine barbier! (coiffeur zeggen ze in Gent) laat je haar bijknippen én je baardje scheren... Een balsem voor je gelaat, een fantastisch ritueel met gelaats-massage en -getrek, warme compressen, olie, water en citrusbesprenkelingen, een warme thee, een brede Turkse glimlach en dat voor een miniscuul bedrag... Véééél beter dan de waterdragers en de schoenenpoetsers die je bijna overal tegenkomt...
