French Kashan

Een vlotte busrit van een uur of 4 brengt ons naar Kashan, een stad ten zuiden van het met zijn 17 miljoen inwoners chaotische en drukke Teheran. Het wordt al snel duidelijk dat de toeristen hier dun gezaaid zijn. Op aanraden van Tejo en Liset belanden we in een sprookjesachtig paleis met binnentuin dat geheel is opgetrokken uit leem. Een massa spitsbogen maakt het effect compleet. Ondertussen is het weer minder van de categorie 1000-en-1-nacht: de winter is hier duidelijk nog niet vertrokken, de koude lucht wordt versterkt door regelmatige regenbuien. Mensen van de streek vertellen ons dat dit echt uitzonderlijk is hier, al is dat natuurlijk een magere troost.

Als we op straat rondwandelen worden we, anders dan het kosmopolitische Teheran, onmiddellijk herkend als vreemdelingen. Het feit dat twee mensen samen voor de combinatie 1m90, rood haar, blauwe ogen en een rode jas zorgen is daar waarschijnlijk niet vreemd aan. Het moet gezegd dat alle reacties die we krijgen positief en geïnteresseerd zijn. Meestal willen mensen weten waar we vandaan komen, wat we van Iran vinden, hoe oud we zijn, of we getrouwd zijn en hoe het leven in Europa is. Jongeren proberen hun Engels op ons te oefenen, dikwijls met succes. Maar ook voor andere talen vormen we een dankbaar doelwit: opeens duikt een jongen op die nieuwsgierig vraagt of we ook Duits spreken. Als we daarop positief antwoorden blijkt dat Mohammed Duits studeert en maar wat blij is om een conversatiepartner te vinden. We belanden in een coffeeshop (niet van het Nederlandse type) en houden dankzij een combinatie van mijn (on)kunde van het Duits en zijn accent een vrij hilarische conversatie. Aan het einde leidt hij ons nog naar een plaatselijk restaurant en spreken we af dat hij ons de volgende dag zal gidsen doorheen Kashan.

Het restaurant voldoet aan de Iraanse criteria: geplastificeerde kussens op de stoelen, sfeervol verlicht met witte tl- en spaarlampen en de drank wordt uitgeschonken in plastic bekers. Ondertussen geeft een grote lcd-tv ons inzicht in het media-aanbod hier, dat varieert van soaps tot films die waarschijnlijk niet voor restaurants gemaakt zijn met scenes waarbij mensen hun been afhakken. Over hakken gesproken - we krijgen na een kort moment van interne discussie met mijn vege-engelbewaarder (nee, ze hebben hier echt niks zonder vlees) uiteindelijk een spies met gegrild schapengehakt, genre merguez, voorgeschoteld. Het was, eerlijk is eerlijk, niet slecht.

De volgende ochtend mislopen we onze Duitse date, al is het niet helemaal duidelijk of dat aan ons (fashionably late - ik?) of hem ligt. Onze wandeling leidt naar enkele achtiende-eeuwse villa's die als inspiratiebron voor onze verblijfplaats gediend hebben. Wie nu naar de foto's kijkt bespaart zich ellenlange extatische beschrijvingen.

Na een uurtje duikt plots Mohammed op, zich uitgebreid excuserend en met een briefje met bruikbare Duitse woorden voor de rondleiding. Zijn vader blijkt die nacht weggevoerd te zijn naar het ziekenhuis met hartproblemen. Ondertussen is hij weer thuis en aan de betere hand maar we verbazen ons erover dat onze geïmproviseerde gids ondanks de penibele situatie erop staat om de rondleiding door te laten gaan. Achteraf blijkt nog dat in zijn Storm und Drang om zijn Duits te oefenen (of om Annemiek te zien - nvdr) hij ons gerust achterna wil reizen doorheen Iran.

Tegen de middag belanden we opnieuw in een restaurant, dit keer wel voorzien van vegetarische gerechten, gebaseerd op aubergine en geitenkaas, die bijzonder in de smaak vallen. Na een afsluitend bezoek aan het historische badhuis, dat helaas geen badgelegenheid meer biedt, scheiden onze wegen tot lichte teleurstelling van Herr Mohammed. Een bezoekje aan de plaatselijke bakker - waar je het delicieuze dunne brood rechtstreeks van de bakplaat in je handen krijgt - levert de nodige ingrediënten voor een avondmaal in ons hotelpaleisje.

Verser wordt het niet.

Op dag 3 van ons verblijf krijgen we de lente te zien, en dat op de meest ideale plaats. Al ontbijtend in de binnentuin, op een Perzisch tapijt met thee en nog meer pannenkoekbrood, met zicht op het binnenvijvertje en voorzien van een viertal zangvogels die het plaatje compleet maken. Desondanks nemen we de rugzak op de schouders, stoot ik nog maar eens mijn hoofd tegen de veel te lage deuren hier en gaan we onderweg richting Isfahan.

Zicht op het paleis/hotel

Vandaag blijkt Frans beter in de markt te liggen want nog geen 100 meter buiten het hotel worden we aangesproken door een (verrassing!) vriendelijke Iraniër die de lokale leraar Frans blijkt te zijn. Terwijl hij ons begeleidt naar het busstation vertelt hij honderduit over het leven hier, de grotere vrijheid in Teheran, het steeds duurder wordende leven hier en zijn hoop ooit naar Frankrijk te kunnen, waar zijn tante woont. We krijgen ook heel wat vragen voorgeschoteld, de ene al filosofischer dan de andere. Hoe is het leven in Nederland? Ben je blij met je leven? Hoe lang zijn jullie getrouwd? (sic) Als we het op het onderwerp film gooien blijkt hij recent nog Black Swan gezien te hebben. Mijn echtgenote van dienst vertelt me in het Nederlands dat daar toch wel wat seksscènes in voorkomen. Bij het horen van dat woord volgt een gegiechel dat je niet direct zou verwachten van een moderne twintiger. Hij weet ons te vertellen dat zulke fragmenten hier genadeloos weggesneden worden, wat een film van 3 uur soms reduceert tot 2 uur. Eenmaal aangekomen bij het station hebben we nog even tijd en is onze Franstalige gids bereid zijn raptalent te illustreren. Het resultaat, in primeur, is hier te zien. Chic alors!