Sfeerbeelden uit een droomstad

Zoekend naar iets over Esfahan in mijn notitieboekje vind ik weinig terug. Meer dan aantekeningen zijn het vooral sfeerbeelden die overblijven. Je op een eerste luie lentemiddag aansluiten bij de plaatselijke bevolking en gezamenlijk voor zonnecollector op de grasbegroeide oever van de rivier gaan spelen. Allerhande snoepgoed en nootjes toegestopt krijgen door andere oever- en parkbewoners. Een heuse Armeense wijk met orthodoxe kerken ontdekken. Een winkel met de south parkfiguurtjes als uithangsbord. Een gigantisch plein, onder een nog wat nevelige zon, met daarop moskee"en en paleizen die alle verbeelding tarten. Een jongen die zijn beklag doet dat tijdens de revolutie de gezichten en tekeningen in die paleizen verminkt zijn omdat ze in strijd met de Islam zouden zijn. Ijs met rozen- en citroensmaak eten op het plein. Een foto maken van de toeristenpolitie ("can we help you?") wat eigenlijk niet mag maar de agenten kijken opzettelijk even weg zodat het lijkt alsof ze van niks weten. Een tapijtenwinkel bezoeken waar Marc Helsen ook nog langsgeweest is. Door de talloze bazaars kuieren. Al bij al ongegeneerd de toerist uithangen in een land waarvan niemand verwacht dat dat kan. Ik raad het iedereen aan!