Drempelpret en noten op het spoor

Ik sta er opnieuw alleen voor. De laatste dag in Teheran wil ik liever dan te verzuipen in het drukke autoverkeer genieten en tot rust komen in het nationaal museum. Eerst moet ik echter nog een drempel overwinnen. Een figuurlijke, want tussen mij en Turkmenistan staat het nog het laatste visumgevecht gepland. Die strijd vind meteen ook plaats op een echte drempel. In een vlaag van gastvrijheid is de visumafdeling van de Turkmeense ambassade in Teheran namelijk buiten ingericht, op de drempel van een kast van een villa, met een soort vensterdoorgeefluik als brug tussen De Bureaucratie en het gepeupel. Op schijnbaar willekeurige ogenblikken gaat het venster dicht en kunnen de wachtenden alleen maar hopen dat het ooit weer geopend wordt met goed nieuws. Om een lang verhaal kort te maken, na 3 uur quality time op de drempel, het betalen van 55 dollar en het aanhoren van een reeks vage verklaringen ("computer problem", "5 minutes") wordt mijn hardnekkigheid en bovenal krankzinnigheid beloond. Een transitvisum voor Turkmenistan, goed voor 5 dagen dolle vakantiepret in een van de 2 overgebleven stalinistische staten. Noord-Korea is voor een volgende keer.

De pech bij de Turkmeense ambtsvrienden wordt gelukkig gecompenseerd door de zwarte magie van mister Mousavi, de legendarische uitbater van het Firouzeh Hotel. Op de vooravond van het Iraanse nieuwjaar is hij erin geslaagd een treinticket voor me te regelen in de richting van het populairste pelgrimsoord van Iran, Mashhad. Zelf had ik het tevergeefs een avond voorheen geprobeerd, later hoor ik van medereizigers dat het ook hen niet vergund was.

De trein blijkt nog beter dan verwacht; het is er eentje ver boven de Europese standaard met brede gangen, luxe coupés, tv en niet onbelangrijk comfortabele bedden. Ook de medepassagiers zijn van onberispelijke kwaliteit. Een van hen, Amir, heeft een broer die in Delft voor civiel ingenieur studeert en heeft zelf eveneens plannen om en ingenieursstudie in Europa te volgen. Hij is ook nog tarspeler (een soort Iraans tokkelinstrument gemaakt van abrikozenhout, schapendarmen- en vel) en hobbykalligraaf. We passeren de pistachestreek rond Damghan en onder het genot van wat streeknootjes krijgen we een privéconcert in onze coupé. Dankzij de wonderen van de technologie kan u ook meegenieten. (nvdr: nog niet dus) Om het Iraanse sympathieoffensief compleet te maken wordt mijn naam in het Arabische schoonschrift op papier getekend, opgeleukt met de typische Perzische versieringen en een gedicht over genieten van het leven. Naast de toeristische dienst van Iran is ook de kale muur thuis Amir dankbaar.

PS: door het immens trage internet in Oezbekistan zullen de foto's en video's met wat vertraging geplaatst worden