Einde van een havenhuwelijk

Aan alles komt een eind, dus ook aan het tijdelijke huwelijk dat Annemiek en mij de afgelopen 14 dagen verbonden heeft. Afhankelijk van wie erom vroeg waren we namelijk getrouwd, al was het maar om sommige conservatieve hoteluitbaters geen hartverzakking te berokkenen bij het boeken van een gezamenlijke kamer. Eerlijkheidshalve moet vermeld dat we in heel Iran geen enkel probleem hebben gehad als we vertelden dat we niet getrouwd waren. Hoogstens waren er aansporingen om toch maar te trouwen en vooral veel kinderen op de wereld te zetten.

Het tijdelijke huwelijk kom ik toepasselijk genoeg ook tegen bij Marco Polo. In de streek van Kashgar, de tegenwoordig Zuid-West-Chinese stad langs de zijderoute, blijkt de gewoonte te bestaan dat een man en vrouw kortetermijnhuwelijken sluiten, bijvoorbeeld voor enkele weken. De oneindig lange voetnoten komen voor een keer van pas en wijzen op de gelijkenis tussen karavaan- en havensteden qua pragmatische zeden. Geen plaats voor hoogdravende moraal in onzekere tijden.

Als we op het station in Yazd op de trein naar Teheran wachten gaat Annemiek op verkenning op het perron en wordt daarbij letterlijk teruggefloten door de agent van dienst. Als ze haar paspoort moet gaan tonen in het politiekantoortje vrees ik even dat er op de valreep alsnog iets mis gaat. Het blijkt gelukkig loos alarm en wat later bevinden we ons in een bijzonder moderne trein. Na een half uur wordt de wagon overspoeld door jonge militairen die thuis No Ruz (link) gaan vieren. Het is over met de rust maar we worden gered door de conducteur die ons een alternatief plekje aanbiedt bij het treinpersoneel. Bij een kop luxethee (voor de liefhebbers: met saffraan) komen de tongen los. Amir, de hoofdconducteur en ondertussen fiere vader van een zoon en dochter, heeft zijn vrouw leren kennen via een foto - doorgespeeld door een neef. Naar eigen zeggen was hij op slag verkocht en vice-versa. Na alle onderdompeling die we in de Iraanse maatschappij hebben gehad de afgelopen tijd blijven de man-vrouwverhoudingen een in onze ogen bizarre zaak. De manier waarop mannen Annemiek vaak stelselmatig negeren bij gesprekken zou menig feminist spontaan laten ontbranden. Of dergelijk gedrag ingegeven is door overdreven hoofsheid dan wel minachting blijft ons een raadsel.

Rond middernacht worden we veilig afgeleverd in de Iraanse hoofdstad. We zijn van tevoren gewaarschuwd dat er protestacties gepland zijn maar naast een zichtbaar op straatoorlog voorziene politiepost zien we daar niet veel van. Een nachtrust van enkele uren leidt naar het definitieve einde van een luchthavenhuwelijk: zij vliegt terug naar Nederland, hij neemt de trein naar China.

Ingezonden mededeling van onze sponsor kleenex: dit is het uitgelezen moment om uw tranen de vrije loop te laten.