Water bij de wijnstreek

De busrit van Esfahan naar Shiraz, een stad in het zuiden van Iran, is een van onze langste. Iraniërs haten het woestijnlandschap dat we doorkruisen, wij staren gefascineerd in het grote grijze niets. We rijden talloze vrachtwagens voorbij die een helse zwarte rook uitspugen. Er is immers een acuut gebrek aan moderne raffinaderijen in het olieland Iran en het gevolg is dat iedereen moet rijden op een noodbrandstof die erg vervuilend is.

's Avonds belanden we in een erg goed restaurant en daar speelt een groepje op de achtergrond (of beter, vanwege het volume: voorgrond) traditionele Iraanse muziek. Dat helpt om het grijze hotel waarin we beland zijn wat beter te verteren.

De dag daarop struinen we door de stad die ooit bekend stond om zijn wijn maar nu -zoals de rest van Iran- droog ligt. Marco Polo leert ons ondertussen dat de Moslims vroeger veel Katholieker omgingen met het alcoholverbod: als de wijn gekookt was en tot glühwein omgevormd door toevoeging van suiker en kruiden werd het niet langer als alcohol beschouwd. De stad van de rozen, liefde en poëzie weet maar matig te bekoren als het opnieuw begint te regenen. We duiken die avond samen met Ming, een Deen uit Thaïs-Japans huwelijk, onder in een restaurant waar we bediend worden door een Iraniër met Iers accent. Ming blijkt een wereldreiziger pur sang: hij heeft al een vijftigtal landen (inclusief Noord-Korea) aangedaan en weet over elke plek wel een sterk verhaal op te dissen.

's Anderendaags vergezelt hij ons naar Persepolis, de hoofdstad uit de antieke oudheid van de Acheameniden waarvan de oudste resten dateren van 550 voor Christus. Voor wie dit als Latijn klinkt: denk aan spijkerschrift, gigantische leeuwenbeelden, statige paleizen en Bekende Perziërs zoals Darius en Xerxes. Het is, zoals ik stiekem gehoopt had, een adembenemende plek. Op hier en daar een Iraanse toerist is er vrijwel niemand op deze monumentale plek die je gerust naast de Acropolis en de Egyptische piramides kan plaatsen. Na de busladingen amateurfotografen in Cappadocië is dit het ultieme genieten.

De wijn blijft een rode draad door dit verhaal: volgens de overlevering heeft Alexander (in Iran steevast zonder het prefix "De Grote" aangeduid om redenen die zo meteen duidelijk worden) na een slemppartij op aangeven van Thais, een vrouw uit zijn omgeving, het paleis van Persepolis in lichterlaaie gezet. Heden ten dage heeft de plek overigens ook iets van Pyong-Yang: er schelt luide krijgsmuziek uit luidsprekers aan de ingang van het terrein. Ondanks dat blijft het een gedenkenswaardig uitstapje en blijf ik me afvragen waar de massa's bezoekers voor dit historische pareltje blijven.